sábado, 27 de septiembre de 2008

Vida y destino (Vasili Grossman)



A veces uno se encuentra dándole vueltas a un tema y todo lo que hace, lo que ve en la televisión, lo que escucha parece estar relacionado con ese tema. Así, durante estos días, la lectura de Vida Y destino me ha devuelto, desde el pasado, una hermosa respuesta a debates que a la luz de esta lectura se vuelven estériles y ridículos.

Ridículos por las dramáticas circunstancias en las que se desarrolla la obra ( la batalla de Stalingrado) y estériles porque la historia se repite sin compasión.

El bien, el mal, la verdad, la mentira, la utopía…así, como conceptos absolutos, tienen la característica universal, por encima de cualquier ideología, raza, bandera o país de convertirse en monstruos. Frente a ellos, la creencia del viejo Tolstoista preso, la felicidad, el bien, la verdad de las pequeñas cosas, de nuestros actos cotidianos se convierte en lo fundamental para luchar por un mundo más justo.

La amistad. El encuentro que emociona a dos viejos camaradas hasta que reviven las diferencias que los separaron en su momento (uno bolchevique y otro menchevique) y que volverá a sembrar el recelo entre ambos. Por si no lo había dicho, el reencuentro se produce en un campo de concentración nazi.

El amor que derrumba al más fuerte y da apariencia humana al más duro. El amor que sustenta la dura realidad de todos los que se asoman a esta historia, que hace desaparecer el miedo y la soledad de la mujer y el niño judios camino de la cámara de gas.

La dignidad del que no consiente los atropellos, las difamaciones, el aplastante yugo del estado. Su orgullo cuando lo vence…y su debilidad cuando es de nuevo vencido. El estado puede perdonar una vez (refuerza su carácter benévolo), pero no puede perdonar dos veces (no puede considerarse débil).

La fe de los que luchan contra el avance del monstruo nazi bajo el terror Stalinista. La casa 6/I ,la casa en tierra de nadie, el símbolo de la resistencia, el símbolo del abandono…sus habitantes ya no son de esta realidad, ya no son de este mundo, ya no son de esta patria. Luchan solos. Algo muy poco aceptable para el Partido aunque dejen sus vidas y sus cuerpos llenos de piojos entre esas inexistentes paredes de la casa 6/I.

En cada vida de cada personaje de esta obra, todo lo anterior se mezcla en distinto grado, pero en todas, en los que triunfan, en los que pierden, en los que son ensalzados, en los que son destruidos, hay esperanza, hay vida, así, con minúsculas.


Gracias por todo Vasili Grossman.


La casa 6/I antes de la batalla.

jueves, 11 de septiembre de 2008

A (s) Chamada (s) de Cthulhu

En homenaxe ao grande mestre do terror Lovecraft e seguindo a estela da magnífica película "A chamada de Cthulhu" que podedes ver no blog "O artefacto do Chicotilo" (enlace na columna dereita), aquí vos deixo esta xoia e que vos estremezades a gosto...

domingo, 31 de agosto de 2008

Watchmen


Cuando uno se empezaba a meter en el mundo del comic “para adultos” (solo un poquito) aparece esta joya y le reconcilia con todo el universo de superhéroes (sobretodo Marvel) con el que había crecido, porque los superhéroes también han crecido: se han vuelto “humanos”, dudan, sospechan, son necios, desconfian, aman y se traicionan...

Y a la hora de enfrentarse al mal, ese mal que no se puede identificar con un supervillano enmascarado, nos encontramos con las respuestas que cientos de personas han dado antes a lo largo de la historia de la humanidad, con las respuestas que han servido de base a la construcción de distintos sistemas políticos, a actuaciones que han cambiado el curso de la historia (para bien o para mal, quien lo puede decir) o a la falta de las mismas. Así, en Watchman nos encontramos:

- con el super-superheroe (quizás el único que pueda considerarse así de toda la historia) que se sitúa por encima de las cuestiones y dilemas de los hombres. Su actuación podría pararlo todo en cualquier momento, cambiar los acontecimientos en uno u otro sentido, pero decide no intervenir en ese mundo de hombres. ¿No intervenir?, no quiero contar la historia pero al final que cada uno juzgue si interviene o no.

- Con el superhéroe más inteligente de todos, más racional, , más educado, más brillante, que consigue el éxito en todo lo que se propone…y lo que se propone no entiende si los medios que utiliza son buenos o malos, son simplemente los necesarios para conseguirlo. El fin justifica los medios.

- Con nuestro adorado Quijote. Sucio, trastornado, violento…lo que está bien está bien y lo que está mal está mal, tanto da el fin que persigas, si haces el mal eres de los malos. Y allá va enfrentándose a lo imposible hasta las últimas consecuencias.

Para finalizar, una reflexión: la verdad de toda la historia acabará en manos de un “periódico” al que no podemos más , con mucha benevolencia, de tachar de panfleto, libelo o prensa amarilla. ¿Es cierto que la “verdad” siempre acaba triunfando?.

Proximamente



miércoles, 20 de agosto de 2008

Reflexionando. (Da terceira vía….III).

Porque quizás xa toca pararse e reflexionar. Pararse, mirar atrás e contemplar os feitos, contemplar o camiño andado e as voltas e reviravoltas do mesmo. Parar e non contestar hoxe dunha forma e mañá doutra.

Porque un xa non sabe o que é nin para un mesmo nin para os demais: oficialista, stalinista, asembleario, rexeneracionista, crítico, cibercabra, foreiro… parodiando: “nunca tan poucos puideron ser tantas cousas”.

Por que a piques de cumprirse un ano dende o nacemento do partido, toca reflexionar sobre a evolución do mesmo, ¿é mais forte hoxe ¿ ¿Qué temos feito para estruturalo, para darlle forma? ¿Que fixemos para poder convertelo nunca alternativa as outras grandes opcións políticas?.

O propio éxito electoral e a obtención dun escano non poden agochar a sensación de estancamento que cada vez comparten mais afiliados. Toca reflexionar, si, e preguntarse que temos aportado cada un de nos (oficialistas, cibercabras, foreiros…) para chegar a esta situación. Pero estas, como non poden ser doutra forma, deben ser reflexións persoais, con ira ou sen ela…iso ao gusto de cada un. Pola miña parte, e mais como parte responsable desta situación, mais con intención de mirar ao futuro que de xulgar o pasado, gostariame compartir con vos a miña propia reflexión:

- Necesitamos “retroceder” ao estado inicial, onde as persoas apenas nos coñeciamos e non había lugar para as etiquetas (foreiros, rexeneracionistas, cibercabras…) porque queriamos construír un partido politicamente “transversal”.

- Necesitamos parar todos os expedientes abertos ou que estean por abrir (x-files para os amigos).

- Necesitamos da “Internet” como a poderosa ferramenta que é para posibilitar a comunicación horizontal entre todos os afiliados.

- Necesitamos construír un partido que non siga baseando a súa estrutura unicamente no principio da confianza . A estrutura do partido ten que empezar a construírse de abaixo para arriba, pola vontade e libre elección dos afiliados ao mesmo: escollendo os seus representantes nos comités locais, nos provinciais, nas coordinadoras territoriais, no consello político e no propio consello de dirección. Despois deste ano de experiencia, poucas dúbidas poden caber de que non son estes procesos (darlle a voz aos afiliados) os que producen a división no seo dun partido. Tanto da, no noso caso, que o congreso sexa este ano ou o ano que ven, a división , os odios, as enemistades xorden do mesmo xeito.

- Necesitamos un partido que nos permita opinar, construir, criticar, disentir, traballar, coñecérmonos. Necesitamos un partido con líderes e non líderes sen partido.

Agradecendo a vosa atención mais nada. Necesitaba dicilo.